Wervershoof - "Dwarsliggertje" maakt carrière bij gemeente

Wat dat betreft doet hij zijn naam eer aan. Als jonge jongen had hij nooit het verlangen om naar het buitenland te gaan. Een "superpool" naar eigen zeggen. Maar zijn oudere zus vond dat hij de wereld maar eens moest verkennen. Zij kreeg hem zo gek dat hij zich als student aan de technische-agrarische school liet inschrijven voor een stage in Nederland.

Hoe een Poolse student Westfries wordt
Dat pakte heel anders uit dan gedacht. “Daar stond ik als 19-jarige jongen op Schiphol en werd meteen geselecteerd voor het bollen rapen. Zwaar lichamelijk werk, maar ik ben een doorzetter van nature. Achteraf was ik de enige van die groep die de hele stage gebleven is. Omdat ik een fervent wielrenner was en nog steeds ben, wilde ik per sé een goede racefiets en een mountainbike bij elkaar werken.“ Inmiddels fietst hij wedstrijden overal in Nederland dat de spetters er –letterlijk- afvliegen.
“Voor ik hier naartoe kwam had ik in Polen ‘Nederland en de Nederlanders’ gelezen. Door dit boek kreeg ik een goede kijk op Nederlanders.” Op zijn school stond destijds niet Engels of zelfs Duits, maar alleen Russisch als vreemde taal op het programma. Praten met zijn collega’s was er dus niet bij. “Na twee weken hier besloot ik daarom geen Duits, maar Nederlands te gaan leren. Dat deed ik op eigen houtje door films te huren die ik in Polen al eens had gezien, maar met Nederlandse ondertiteling. En dan maar woorden kraken ‘s avonds: opzoeken, opschrijven, uitspreken, weer opzoeken en weer opschrijven. En uiteraard alles vragen aan de mensen om me heen. Bij de familie waar ik woonde keerde ik gewoon de lade met bestek op tafel om en begon alles te benoemen. Ook heb ik  Nederlandse les gekregen. De jongens in de bloemkool waar ik mee werkte namen me snel serieus en na een half jaar was ik zo goed als geïntegreerd.“

En na de stage?
Na de stage ging hij weer terug naar Polen. “Eigenlijk wilde ik toen dierenarts worden, vijf jaar studie. Maar in februari kwam de bloemkoolteler waar ik had gewerkt naar mijn ouderlijk huis en haalde me over om mee te gaan. Ik ging en ben drie seizoenen gebleven. Toen was de uitdaging weg en ik had immers mijn doel, meerdere fietsen, bereikt. Ik stond op het punt om weer terug te gaan naar Polen, toen ik door een familie in Wervershoof hartelijk werd opgenomen en daar een jaar lang in de kost ben geweest. Toen leerde ik ook mijn huidige vrouw kennen en in 1994 ben ik getrouwd. Inmiddels hebben we twee dochters, Anne en Nena.“
Maar Thomas wilde meer, zeker toen mensen om hem heen zeiden: je moet wat anders gaan zoeken, je hebt veel meer in je”. Via een plantenkweker, ploegendienst bij een bedrijf in Enkhuizen en een veredelbedrijf in perkgoed stuitte hij op een job als gemeentebode in Wervershoof. “Puur mazzel dat ze me die kans hebben willen geven.“

Is het een voordeel om van buitenaf te komen?
“Als bode heb ik de organisatie van haver tot gort leren kennen. Het is dan zeker een voordeel dat je van buiten komt. Iedereen is gelijk. En de mensen onthouden je heel sterk, omdat je toch de gastheer van de gemeente bent.“ Door in te gaan op een vacature binnen de gemeente is hij bezig een nieuwe uitdaging aan te gaan. “Werken en spelen met de PC was altijd al een hobby voor mij. Dus toen er een plek vrij kwam op de automatiseringsafdeling heb ik daarop gereageerd. Een mooie sector, waar je altijd scherp moet zijn om bij te blijven. Was ik als bode al betrokken bij veel aspecten van de organisatie, als medewerker automatisering is dat nog meer het geval. Dat trekt me heel erg, want ik ben razend nieuwsgierig van aard."